Stolica Węgier to idealne miejsce na szybki “city break” w poszukiwaniu pięknych zabytków i lokalnych browarów. Jak na duże europejskie miasto przystało, latają tu przeróżne linie lotnicze (tani Wizzair pochodzi z Węgier, więc bywa wyjątkowo atrakcyjny), dojeżdżają autokary i pociągi. Baza noclegowa jest bardzo rozległa i już nawet blisko centrum da się znaleźć apartament w rozsądnej cenie o całkiem niezłej jakości. W mieście funkcjonuje bardzo dobra komunikacja miejska, z zabytkowym metrem na czele, co pozwala na bezproblemowe poruszanie się po Budapeszcie o każdej porze dnia i nocy.

     Zwiedzanie miasta można podzielić na dwie części. Najpierw polecamy przejść się po starym mieście, by zobaczyć jego najważniejsze zabytki, a potem udać się na drugą stronę rzeki, by wspiąć się na górę Gellerta, skąd rozpościera się fascynujący widok na starówkę. Warto też udać się na wieczorny rejs bo Dunaju, bo miasto zadbało o to, by jego najważniejsze budynki dosłownie błyszczały, rozświetlając linię brzegową. Obowiązkowa powinna być też relaksująca wizyta w jednej z wielu łaźni termalnych w mieście. Trzeba jednak mieć na uwadze, że część atrakcji jest płatna i popularna, więc warto wcześniej kupić bilet. Wejściówki na zwiedzanie budynku parlamentu czy na rejsy znikają już na kilka dni przed wybrana datą.

     Będąc w Budapeszcie można odnieść wrażenie, że jest on podobny do Wiednia. Nawet w sklepach da się czasem znaleźć podobne pamiątki i charakterystyczne słodycze, co wskazuje na wpływ przynależności do Austro-Węgier. Kamienice na starym rynku, zabytkowe kościoły i zamki, sprawiają wrażenie, jakby było się w stolicy Austrii, aczkolwiek, wszystko jest nieco skromniejsze i nie aż tak wyeksponowane i dopieszczone. Trzeba też wspomnieć o cenach. Choć lokalna waluta w stosunku do naszej sprawia, że jedziemy niemal jako milionerzy, to ceny nie różnią się od tych, które znamy w naszym kraju. Jedyna różnica to taka, że piwo kosztuje tysiąc forintów, a nie 12 złotych.

     W Budapeszcie czeka nas olbrzymi wybór lokalnego piwa. Na starym mieście aż roi się od napisów “craft beer”, a koncernowe wypusty zdają się dominować tylko w supermarketach. Do tego dochodzi kilkanaście lokalnych warzelni, więc odwiedzenie ich wszystkich wymaga długiego pobytu lub silnej głowy i siły w nogach. Sama scena piwna odstaje od tej w stolicy Austrii. Rzadziej znajdziemy tu klasykę (pszeniczne, marcowe, lagery), a dużo więcej będzie piw nowofalowych (kwasy, IPA). Jak zwykle nie udało się nam zobaczyć wszystkiego, co wpisaliśmy na listę życzeń, ale wizyty były udane.

PARABOLIC LÁZÁRUS

     Ten malutki browar położony jest w samym sercu starego miasta pomiędzy Opera Państwową a Bazyliką św. Stefana. Oferuje pięć piw w nowofalowych, ale popularnych stylach, bez eksperymentów, oraz jedzenie. Ponadto w różne dni odbywają się tu ciekawe wydarzenia jak Pubowe Quizy czy grana jest muzyka na żywo (Zespoły, DJ lub Karaoke).

     Po otwarciu drzwi trzeba zejść do piwnicy, gdzie można obejrzeć mały browar, przywitać pracowników otwartej kuchni, a potem pójść do małej i jedynej sali dla gości. Tam czeka na nas kilka prostych stolików i pobazgrane ściany, na których śmiało możemy zostawić swoje arcydzieła za pomocą udostępnionych flamastrów. Jest też kilka gier planszowych i malutki bar na końcu, gdzie obsługiwał nas główny piwowar, więc mieliśmy czym zająć nasz wolny czas. Parabolic swym klimatem przypominał nam Little Martha Brewing w Bristolu. To bardzo przyjemny, kameralny browar z dobrym piwem i klimatem, na tyle oryginalnym, że zastanawialiśmy się czy jednego dnia iść szukać nowych browarów, czy wrócić tutaj na pożegnalny pokal piwa. Ogólną ocenę podnosimy o jedna gwiazdkę właśnie za to, że w tak małym miejscu, gdzie wystrój stanowią tylko pijackie bazgroły, da się stworzyć miejsce, w którym chce się zostać na dłużej.

Belgian Blonde: – Mocny aromat i smak przypraw, wytrawny finisz i odrobina gumy balonowej w tle.

Pils: – Mocno słodowe w smaku piwo z solidną goryczką. Bardzo dobrze zbalansowane.

IPA: – Silnie cytrusowe (nieco landrynkowe) z solidną goryczką, wręcz w starym stylu z początków Piwnej Rewolucji w Polsce.

RUIN BREW

     To także mały browar, mieszczący się na starym mieście nieopodal opery, ale z większą ilością miejsc siedzących. Jest jedna sala przy barze, druga zaraz obok oraz kilka miejsc na antresoli. Lokal zdaje się być bardziej popularny od poprzednika, bo trudniej było o wolne miejsce, a w środku panował spory gwar. Mocno zużyte stoliki jak i podłoga trochę się lepiły, a obsługa nie nadążała ze zbieraniem szkieł po poprzednich gościach. Przy barze można było zamówić jedno z ośmiu dostępnych piw oraz jedzenie. Choć nie było deski degustacyjnej (to chyba normalne w lokalnych browarach w Budapeszcie), to przemiła obsługa postanowiła zaimprowizować.

     Wszystkie piwa do wyboru to nowofalowe style na niezłym poziomie. Sam lokal zdawał się być surowy, nieco zniszczony. Pozrywane tapety, popisane ściany i odkryta, pokruszona cegła to wszechobecny widok w Ruin Brew. I podczas pisania tego tekstu, szukając informacji, których nie byłem w stanie znaleźć, będąc na miejscu, doznałem olśnienia. Siódma dzielnica Budapesztu to stare żydowskie getto, a “Ruin Bars” to określenie knajp, które powstały w opuszczonych budynkach. I tak właśnie jest z tym browarem, jego poprzednikiem i wieloma innymi lokalami w okolicy. Nagle ten klimat przestaje być przeszkadzający, a staje się swego rodzaju wizytówką. Jednak zdaje się, że “ruin” nie powinno być tożsame z lekkim zaniedbaniem.

Kolsch: – Prawie jak pils. Lekkie, słodowe z odrobiną kwiatowego aromatu w tle.

Chico Pale Ale: – Ziołowe, ziemiste i cierpkie.

West Coast IPA: – Na chmielach Centennial, Chinook i Simcoe, co dało sporo charakteru owoców cytrusowych, i tropikalnych, aczkolwiek w tle dało się wyczuć nieprzyjemną nutę (trochę przypominającą zapach wilgoci).

CherryLime Sour: – Zarówno wiśnia jak i limonka silnie wyczuwalne w smaku i aromacie, ale w tle dało się wyczuć zakażenie dzikimi drożdżami. To akurat zadziałało na plus, nawet jeśli nie było celowe Choć nadało też szczypiące wysycenie.

CitrAmarillo APA: – Przyjemny aromat i smak cytrusów, ale także dało się wyczuć zakażenie, jak powyżej.

RIZMAJER

     Rizmajer to sieć barów browaru, rozrzuconych po Budapeszcie. Nam udało się trafić do jednego u zbocza Góry Gellerta oraz głównego punktu na starym mieście. Oba lokale oferują te same piwa, jedzenie i nawet wystrój jest zbliżony do siebie, czyli długie, proste drewniane ławy, boazeria na ścianach i wielkoformatowe etykiety piw, służące za główny element wystroju. Gdzieniegdzie da się też dostrzec wykorzystane w sprytny sposób puste butelki po piwie. Ogólnie jest skromnie, ale nie brzydko i zdecydowanie schludniej niż w odwiedzonych “ruin bars”.

     Nie było deski degustacyjnej, ale na wielu kranach (14-tu w przypadku Rizmajer Downtown) leją się piwa ze stałej jak i zmiennej oferty w 3 pojemnościach do wyboru. Tutaj rodzaje piw to miszmasz klasyki, nowej fali i eksperymentów. Do tego można zamówić typowo barowe jedzenie. Miła obsługa wytłumaczy, o co chodzi z każdym piwem i przekąską, bo translator potrafi czasem zawieść.

     Samo miejsce nie wyskakiwało mi na mapach, gdy sprawdzałem, co można by zobaczyć w Budapeszcie pod kątem lokalnego piwa. Przypadkiem po zejściu z Góry Gellerta weszliśmy do baru, by coś przekąsić i gdy postanowiłem wybrać piwo, zobaczyłem kilka kranów. Każdy oznaczony był logiem lokalu, do którego weszliśmy (Rizmajer Moricz). Wtedy uświadomiłem sobie, że jesteśmy w lokalnym browarze. Miejsce było dużo mniejsze od tego odwiedzonego później w centrum. Miało tylko dwie sale (jedna to ogrzewany “namiot”), gdzie w Rizmajer Downtown były dwa przestronne pomieszczenia na parterze, dużo miejsca na piętrze i piwnica (zamknięta na czas naszej wizyty). Warto udać się do chociaż jednego lokali Rizmajer. Szczególnie polecamy ten większy w centrum, gdzie wybór miejsca, piwa i jedzenia jest nieco szerszy.

Pils of Simcoe: – Lekki aromat owoców cytrusowych, solidna goryczka i słodowa pełnia.

Cingulus Porter: – Ciemne piwo w stylu angielskim oferowało smaki i aromaty czekolady i karmelu z nieco zbyt silną palonością.

Buza (Hefeweizen) – Ciemny, błotnisty kolor, aromat banana z dużą dawką gumy balonowej.

Vilagos (Lager): – Pełne, słodowe z aromatem ziół i nieco zbyt wysokim wysyceniem.

Kukorica (Kukurydziane): – Lekkie piwo o słodowym smaku, praktycznie bez goryczki. Bardzo orzeźwiające.

Popcorn IPA: – smakuje jak typowe West Coast IPA (solidna goryczka, cytrusowy charakter) z odrobiną posmaku popcornu w tle. Może tak miało być, a może to wada (diacetyl), ukryta pod zachęcającą nazwą?

Rumos Szilvas (Śliwka w Rumie): – Piwo z sokiem o smaku śliwki w rumie. Nic nadzwyczajnego, ale też nic nie przeszkadzało.

FIRST CRAFT BEER

     To browar mieszczący się na obrzeżach miasta, posiadający dwa lokale w ścisłym centrum. My trafiliśmy do tego mniejszego (FIRST Craft Beer & BBQ). Miejsce było bardzo gustowne, wysokiej klasy z pięknymi ozdobami pod postacią neonów, starych zdjęć i ładnie prezentującego się baru, ciągnącego się przez połowę sali. W środku było sporo ciasno upakowanych stolików i kilka miejsc na antresoli. Do wyboru powinno być 20 piw, ale nie wszystkie były dostępne. Niestety deski degustacyjnej też brakowało.

     Nie ma co ukrywać, że był to najładniejszy lokal z tych odwiedzonych, ale poza wystrojem, lokal czymś jeszcze odbiegał od innych – cenami.  Choć na pierwszy rzut oka zdawały się być podobne, to przypisane były do mniejszych pojemności. Dla niektórych pozycji koszt potrafił zszokować (lager o pojemności 0,4L kosztował dwa razy więcej niż 0,5L lagera w Rizmajerze). I to budzi trochę mieszane uczucia, bo to wizualnie bardzo atrakcyjny lokal, ale w środku było drętwo, obsługa niezwykle formalna, a piwa nie odstawały jakością od tańszych poprzedników.

Blasted Fruits Gose: – bardzo dobre kwaśne piwo z morelami i szczyptą soli.

Oktoberfest: – mocno słodowe piwo o bursztynowej barwie z odrobiną chmielowego zacięcia na finiszu.

Azacca Hoplager: – sporo cytrusów (głównie grejpfrut) w aromacie z zalegającą, ziołowa goryczką.

Hippie Lager: – słodki, tropikalny lager ze słabą goryczką.

Chocolate-Vanilla (RIS): – Lekko przegazowane i lekkie jak na RISa (7,5%) ciemne piwo. Sporo aromatów wanilii i czekolady (zapewne dodanych sztucznie).